Informatie  Vieren  Zorg  Leren  Onderweg  FinanciŽn  Plein v. Siena  Links

Wandelingen op Zorgvlied

 

Tijdens de vakantie zoek je naast vertier en gezelligheid ook momenten van rust en stilte; een wandeling door bossen en velden, een rustig plekje aan het water. Je kunt er je gedachten laten gaan, mijmeren over het afgelopen jaar, bepaalde gebeurtenissen onder de loep nemen, nadenken over de toekomst.
Het is goed voor een mens om dat zo bij tijd en wijle te doen; je ruimt je geest weer eens op en zet alles weer op een rijtje. Dat is niet altijd even simpel, want in een jaar kan een mens heel wat meemaken: in de kleine omgeving van zín privťleven, maar ook in het volgen van de gebeurtenissen in onze maatschappij, onze wereld.
Ook die laatste kunnen een mens raken en wanhopig maken: de oorlogen, de armoede, de discriminatie, de onverschilligheid tussen mensen, het voortdurende geweld. En als het ook in je persoonlijke leven tegenzit, kan de moed je in de schoenen zinken. Ja, je kunt zelfs heel depressief worden. Het hangt van je kracht af, van betrokken familie en vrienden, van je leefomstandigheden of je weer enig optimisme bij jezelf kunt vinden, weer moed om er tegenaan te gaan, weer geloof in eigen kunnen, weer enig uitzicht op je toekomst kunt vinden. Vaak begint dat met het zetten van kleine stappen.
Dat moet ook, want met grote stappen verdwaal je, raak je de weg in jezelf nog meer kwijt. Kleine stappen. Het is soms alsof je opnieuw moet leren lopen, figuurlijk gezien. Je bent soms nog onzeker in je contacten met anderen, je twijfelt nog of het allemaal wel zin heeft. En die grote wereld die ook niet overloopt van liefde en menselijkheid kun je al helemaal niet verdragen.
Er zijn talloze mensen die erg in de put raken, wiens leven ogenschijnlijk uitzichtloos is. Maar we kennen ook mensen die niet versagen; Nelson Mandela, Gandhi, Martin Luther King, zieken die blijven vechten, vrijwilligers die blijven doorgaan. Uitzichtloosheid kent gelukkig vaak een horizon waarachter voor iedereen een betere toekomst verborgen ligt. Dat geloof moeten we vasthouden. …n elkaar.  

 Rob de Groot

 terug